Alleen

Vandaag is het vijf jaar geleden dat we een fonkelend rijstkorreltje zagen. Een hartje wat enorm hard flikkerde. Ik was bang voor dit moment. Bang om een lege baarmoeder te treffen of ons kindje snel te verliezen. Twee dagen eerder had ik voor het eerst van mijn leven een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Mijn stem vulde heel ons huis( ik denk eigenlijk dat heel ons blok hoorde dat ik blij was) toen ik naar mijn partner riep dat hij papa zou worden. En in stilte beloofde ik plechtig aan mijn kind, dat ik het nooit alleen zou laten. Want dat is het meest verschrikkelijke dat ik me kon voorstellen. Dat het door anderen dan familie verzorgd zou worden na de geboorte. Ik moest er niet aan denken.

Ik was er erg opgebrand om alle aspecten van de zwangerschap te laten resoneren en in me op te nemen. Dit wilde ik later delen met mijn kind. Zelf heb ik dat gemist en misschien omdat het een godswonder was dat er iets leefde in mijn gehavende baarmoeder. Bezorgd was ik elke minuut maar ik koester ze één voor één. Ik heb tot aan de laatste week van mijn zwangerschap (32) weken, veel overgegeven maar elke dag was bijzonder, in a good way. Want ik voelde getrappel, gehik en gedraai. We waren niet alleen.

Ik vermoedde een pittig kindje,vol levenslust. Hij was zo ongeduldig, dat ik beviel met 32 weken. Nog niet af, klein en kwetsbaar. Gelukkig ademde Olivier zelf. En hij keek ons recht in de ogen aan. Alsof hij ons herkende en precies wist bij wie hij hoorde. En de tijd leek even stil te staan.

Een klein warm lijfje op mijn borst. Ik drukte hem dicht tegen mij aan en bestudeerde hem. Hij was de eerste bloedverwant om me heen. En ik zou voor altijd bij hem zijn. Dacht ik.

Maar in plaats van urenlang voeden en knuffelen, werd mijn kind weggehaald. Voor controles maar ook voor een neussonde, en talloze andere draadjes. Ik besefte het op dat moment nog niet, maar we hadden nog een lange emotionele weg te gaan. Mijn kind werd weg gereden. Het gebeurde, ik liet mijn kind alleen. Ik voelde me instant falen, de eerste minuten kon ik al niet voor mijn kind zorgen. Ik moest nog een placenta uitdrijven, gehecht worden en wat andere dingen die er van weerhielden om achter mijn kind aan te hollen. ( wie heeft er nu tijd voor dat soort dingen als je kind op de nicu ligt). Want dat had ik het liefste gedaan. Wat zou hij allemaal voelen? Ik had het hem beloofd..

Door de verpleging werd ik onder de douche gezet. De eerste douche die ik nam als moeder. Nauwelijks kon ik bevatten dat er op de nicu, een couveuse op me wachtte met mijn baby er in. Voor ik hem mocht zien, kreeg ik beschuit met muisjes om te vieren dat Olivier geboren was. Maar ik wilde deze helemaal niet opeten, zonder mijn kind in de buurt. Ik moest ook nog even snel leren kolven. Dat lukte me wel gelukkig, ik wilde heel goed kolven. Want dat was het enige wat ik voor hem kon doen nu.

Na twee nachten op de nicu, werd ons medegedeeld tussen neus en lippen door dat Olivier binnen een uur verplaatst zou worden naar een ander ziekenhuis. Ik moest hem weer alleen laten. Vanaf dat moment voelde ik me nog slechter. Moederziel alleen in de ambulance. Twee dagen was ik moeder van een klein mensje en liet hem zo hard in de steek. Ik was de slechtste moeder.

We wisten over het nieuwe ziekenhuis niks, terplekke kwamen we er achter dat er geen mogelijkheid was om bij hem te blijven snachts. Wederom liet ik mijn kind zitten. Mijn mooie mannetje die verzorgd werd door vreemden als hij ‘s nachts huilde om zijn moeder en vader. Mijn maag keerde zich alleen al om bij de gedachte. We mochten zo vaak buidelen als we wilden en hij aankon. Dat waren de mooiste momenten.

Maar elke dag meerdere keren je kind achterlaten in een ziekenhuis, ik denk dat ik elke dag een beetje dood ging. Omdat ik niet mijn belofte na kon komen om de beste moeder voor hem te zijn. Die hem nooit in de steek zou laten. In plaats daarvan keek ik ‘s nachts naar de videoverbinding. Hoe lang hij moest huilen voor er iemand naar hem toe kwam. Dit waren de rotste nachten in zijn korte leventje. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het voor hem geweest moet zijn. We vielen huilend in slaap, op 8,4 km afstand.

Eenmaal thuis, beloofde ik het nogmaals. Nooit zou hij nog een nacht alleen hoeven slapen in een ziekenhuis. Oliviers wiegje stond naast ons bed maar eigenlijk sliep hij alleen op mijn buik. En dus zat ik elke nacht zodat hij kon slapen.

En zoals dat soms met exprematuurtjes gaat, bleek Olivier een probleem met voeding te hebben ontwikkeld. Helaas zijn we nog lang niet verlost van ziekenhuisopnames.

Daar lagen we dan, een verdieping hoger dan waar ons couveuseavontuur begon. Dankbaar dat ik deze keer naast jou in je bedje mag liggen. Dankbaar dat ik door je haar mag kroelen, je handje mag vasthouden en je voorhoofdje mag kussen. Dankbaar dat ik je geklets en al je levensvragen mag aanhoren. Dat ik je veiligheid kan bieden door er voor je te zijn in het holst van de nacht. Toen je ner geboren was moest elke avond afscheid nemen van jou toen je in je couveuse lag. Onverteerbaar en het dreef me bijna tot waanzin. Ik had mezelf en jou beloofd dat ik je geen minuut alleen zou laten na je geboorte. Toch werd ik daar toe gedwongen.

Ik kan alleen maar bedenken hoe angstig dat moest voelen voor jou, als klein mannetje dat eigenlijk nog acht weken veilig in mijn buik moest zitten. Ik hoop vurig dat ik deze nachten, die niet te overbruggen schuld, een klein beetje kan inlossen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: